Pod koniec września 1964 roku w Krakowie rozchodzi się plotka o mordercy, który napada na kobiety. Pierwsza była Maria P., dźgnięta nożem w przedsionku kościoła Sercanek. Dwa dni później ktoś zaatakował Franciszkę L. Obie kobiety przeżyły. Trzecia nie miała tyle szczęścia. 29 września nożownik napadł na Marię P., która zmarła po przewiezieniu do szpitala.

Po tym ataku cały Kraków ogarnia panika. Milicja uspokaja, dementując na łamach gazet plotki o kolejnych napadach. Ale ludzie wiedzą swoje. Przerażone kobiety noszą pod płaszczami pokrywki od garnków, aby osłonić plecy.

W lutym 1966 roku miastem wstrząsa kolejna zbrodnia. Ofiarą nożownika jest jedenastoletni chłopiec. Jego pogrzeb staje się prawdziwą manifestacją. Ludzie żądają, by milicja jak najprędzej schwytała zwyrodnialca. Na próżno. W maju cudem unika śmierci ośmioletnia Małgosia P. Sprawca zadał jej osiem ciosów nożem. Zostawił będąc pewnym, że dziecko nie żyje.

Sprawa Karola Kota to nie tylko studium zła ukazujące oblicze bestii. Bestii oblizującej po ataku nóż, delektującej się smakiem krwi ofiar. To także obraz społeczeństwa, które żąda powieszenia bez sądu mordercy na Rynku Głównym. Obraz milicji, która broni oskarżonego przed linczem. Akurat w chwili, gdy Polska obchodzi rocznicę tysiąclecie chrztu, a komunistyczna partia organizuje obchody tysiąclecia państwa. Tej sprawy nie da się porównać z żadną inną.